Gezocht: vrijwilligers rommelmarkt

Wat leuk dat je op deze pagina terecht bent gekomen!

Waarom zijn wij op zoek naar vrijwilligers?
Om geld in te zamelen staat Stichting Wees een Kind gedurende het hele jaar op verschillende rommelmarkten met onze eigen kraam. Alle spullen die wij verkopen zijn gedoneerd en de volledige opbrengst van de verkoop gaat naar de stichting en onze kinderen.

Hoe kun JIJ ons helpen?
Jij kunt ons helpen door zo nu en dan met onze kraam op een rommelmarkt te gaan staan. Er zijn nogal wat rommelmarkten en wij zijn maar met een paar mensen, dus het is soms wat veel voor ons. En aangezien wij een hele zolder + garage vol spullen hebben staan, is er voor ons voldoende reden om op de markten te blijven staan en zo geld te verdienen voor onze kinderen.

Altijd in overleg met jou!
Het is niet de bedoeling dat je elke week paraat staat, maar af en toe, en uiteraard altijd in overleg met jou wanneer het jou uitkomt. We vragen ook niet van je om kilometers door het land te gaan toeren, we kijken samen met jou naar wat geschikt kan zijn voor jou qua locatie, afstand én we hebben een busje tot onze beschikking. Samen met een vriend of vriendin opgeven kan natuurlijk ook!

Wil jij ons helpen? Geef je dan op!
Lijkt het jou leuk om onze stichting te helpen door af en toe een dagje achter onze kraam te staan? Stuur dan een mail naar Hester Bachdim via info@weeseenkind.nl of gebruik onderstaand contactformulier. Ook als je vragen hebt kun je bij Hester terecht 🙂

    Terugblik vrijwilligersweek 2016

    Nu we inmiddels alweer ruim 2 weken terug zijn in Nederland, lijkt het ons een mooi moment om even terug te blikken op onze tijd in Malang. Wat was het fantastisch om de kinderen zo in ’t zonnetje te kunnen zetten, en dat allemaal dankzij jullie hulp! Heel erg bedankt! <3

    Lees hier onze (vernieuwde) nieuwsbrief inclusief afsluitend verslag:
    http://bit.ly/WeesEenKind-Terugblik.

    Daarnaast vatte Jun onze twee weken daar samen in een mooie compilatievideo, vooral even kijken als je benieuwd bent naar onze tijd in Malang & het leven daar!

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 7

    Dag 7: Op naar Hawai!

    Vandaag was onze laatste activiteit met de kinderen, want vanaf morgen moeten ze weer gewoon naar school. De kinderen mochten gister zelf kiezen waar ze vandaag naartoe wilden. Twee van de kinderen riepen meteen: “Hawaï!”. Mijn moeder reageerde een beetje verontwaardigd dat dit niet in 1 dag te doen was. De kinderen keken net zo verontwaardigd terug, en ik zag ze denken, ‘laat maar zitten’. Na het eten vroegen we het nog een keer, en toen zei Kiki weer Hawaï. Maar nu zei ze er meteen bij dat het een zwemparadijs was in Malang, met heel veel glijbanen. We spraken met de kinderen af dat we de volgende dag om 11:00 zouden vertrekken naar het zwembad.
    Klokslag 11:00 stond iedereen klaar. Toen we voor de deur stonden vroegen de meiden waar de busjes stonden. Wij keken elkaar verbaasd aan en zeiden dat we met openbaar vervoer zouden gaan. De oudste meiden keken een beetje beteuterd, en zeiden heel zachtjes dat het toch wel 1,5 uur zou duren met openbaar vervoer. Toen vroeg ik hoe we dit konden oplossen stelden zij direct voor om gewoon twee busjes van het openbaar vervoer aan te houden, zodat zij ons als een taxi naar het zwembad konden brengen. Wij hadden het idee dat dat niet zomaar kon, aangezien deze busjes een rijschema hebben waar ze zich aan dienen te houden…maar volgens de meiden was dit geen enkel probleem. Na 1 minuut kwam het eerste busje, en werd het verzoek bij de chauffeur neergelegd. Hij sprong direct uit z’n bus, en verzocht zijn passagiers om uit te stappen. Zonder enig gemopper stapten er 3 oude vrouwtjes uit. Aan de andere kant van de weg (een busje die compleet de andere kant op zou moeten rijden) stopte zo’n zelfde busje en ook hij verzocht zijn passagiers uit te stappen. Ook dat ging zonder enige moeite. Met toch wel verbazing lieten we de drie oude vrouwtjes achter aan de kant van de weg. Na pakweg 30 minuten kwamen we aan bij een prachtige ingang van het zwembad. Aan 3 van de 12 kinderen merkte je toch wel enige zenuwen. De reden? Deze 3 kinderen hebben nooit leren zwemmen. Gelukkig kon ik ze gerust stellen met het feit dat meer dan 60% van de Indonesische bevolking niet kan zwemmen. Het park is dan ook zo ingericht dat geen enkel bad dieper is dan 60 cm, en het staat vol met glijbanen. Nadat we voor deze 3 kinderen een mooi zwemvest hadden gescoord kon de swimparty beginnen. In één grote groep zijn we alle glijbanen afgegaan, en we hebben als één grote familie onwijs veel plezier gemaakt en heel veel gelachen. 

    Na een heerlijke lunch en nog meer glijbanen, wildwaterbanen en golven was het tijd om naar huis te gaan. Kapot maar met een grote glimlach stapten we wederom in onze busjes, die netjes 4 uur lang op ons hadden gewacht. Sorry Malang, vandaag reden er even wat minder busjes op lijn MM… maar: onze kinderen hebben een heerlijke dag gehad. 

    De dag sloten we af met een heerlijk etentje bij ons thuis met als special guest Raphael Maitimo, een Nederlands Indonesische speler, die voor de grootste clubs van Indonesië speelt. Na het eten en tientallen foto’s was het tijd om te gaan slapen, en na te genieten van deze prachtige dag.

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 6

    Dag 6: Voetbaltoernooi in Donomulyo
    Het verslag van vandaag is geschreven door (tante) Agnes!

    “05.15, in de verte een muziekje… Nee, dit is de wekker. Snel douchen en koffie,.. vandaag is de dag van het voetbaltoernooi in Donomulyo, tussen vier scholen. De avond ervoor hebben wij verschillende pakketten samen gesteld voor de winnaars met daarin o.a. een tas, shirt, ballen schoenen etc. Allemaal spullen gesponsord door Nike. Om 06.30 uur vertrekt een bus volgeladen met dozen en twee auto’s richting Donomulyo. De vier boys van Wees een Kind gaan gezellig mee.
    Wij hebben er zin in. Helaas Mike voelt zich niet lekker en kan niet mee. Voor ons team een teleurstelling. Wij verdelen ons in twee auto’s, Nouval gaat mee met het busje, Mike zwaait naar ons, een beetje sip… Na twee uur rijden komen wij aan bij het voetbalveld. Iedereen is al aanwezig. Op een soort podium zijn twee lange tafels en banken neergezet. Het voetbalveld is eigenlijk een droog grasveld, bezaaid met plastic en papier. Kortom: een vuilnisbelt. Voordat de wedstrijd kan beginnen, gaan wij eerst het veld opruimen en ieder krijgt een plastic tas om al het vuil op te rapen. Het gaat niet echt van harte, maar na een half uur is het veld redelijk vrij van rommel.
    Vier teams spelen om de beurt tegen elkaar. In totaal, zes wedstrijden van elk een half uur. Onze twee oudste boys spelen mee. De lokale fanfare is ook aanwezig en slaan zeer enthousiast op de trommels. Roana en ik kijken vanaf het bankje verbaasd naar de chaotische en doch sympatieke gebeurtenis: de eerste wedstrijd duurt al langer dan een half uur. In Indonesië is men niet zo nauw met de tijd. We vermoeden dat het een lange dag gaat worden voor wie niet zo van voetbal houdt…. Dus besluiten wij om even te gaan lopen in het dorp. Daarna zullen wij de pakketjes voor de winnende teams klaar leggen. Dit is onze opdracht. Op onze wandelroute komen wij in een wijk terecht met prachtige huizen, en mooie, verzorgde tuinen. In de verte horen wij nog steeds de trommels van de fanfare. De tijd vliegt voorbij en na een tijdje beslissen we om terug te keren.
    Terug bij het voetbalveld zegt Hester dat de pakketjes al klaar zijn.. Wij voelen ons een beetje schuldig als wij beseffen dat wij anderhalf uur weg zijn geweest. Wij hebben ons laten meeslepen door de schoonheid van de natuur en zijn wij de tijd uit het oog verloren. De wedstrijden zijn bijna afgelopen en de prijzen worden uitgedeeld. De blijdschap op het gezicht van alle scholieren maken mij vergeten dat ik niet van voetbal houd. Wij stappen weer de auto’s in.. kort na vertrek is iedereen stil. Twee uur om bij te komen, twee uur om na te genieten. Uiteindelijk vallen mijn ogen dicht… Twee uur om te dromen…..”


    Vrijwilligersweek 2016: Dag 5

    Dag 5: Op bezoek bij een ander weeshuis en kleding kopen

    Het verslag van vandaag is geschreven door Jun! 

    Het is vrijdag 9 september. De dag begon om 7.30, samen met Mik gingen we naar de Indomaret, een supermarkt op 2 minuten afstand van het weeshuis. Mik en ik hadden zin in een Europees ontbijt. Een mandje gepakt dat snel gevuld werd met een zak bruin casinobrood, een zak donkerbruin brood (wat later chocoladebrood blijkt te zijn), een potje pindakaas, koek en nog andere lekkernijen. Eenmaal thuis konden we van ons Europees ontbijt (broodje pindakaas) genieten. Om 9.30 kwam Agus met de angkutan (een klein busje dat gebruikt wordt als openbaar vervoer). Iedereen keek met verbazing dat hij met de angkutan was gekomen, wij hadden met z’n allen een travelbusje verwacht met airco. Maar we moesten het doen met de heerlijke luchtventilatie van de angkutan. Nouval kon vandaag niet aanwezig zijn, hij had een reunie in de buurt van Surabaya. Dus met 7 personen stapten wij de angkutan in. Onze eerste stop was de lokale markt, om daar wat snacks te halen voor onderweg. Martine stond daar op ons te wachten, vanaf de markt reden we door naar het weeshuis in het noorden van Malang. Na ongeveer anderhalf uur waren we daar gearriveerd. Het weeshuis bestaat uit 2 begeleiders en 120 kinderen op een heel groot terrein, waar de meisjes en jongens gescheiden slapen. Een jaar geleden was ik hier ook geweest toen waren ze een 3e verdieping aan het bouwen maar dat was nu nog steeds niet klaar. Het is jammer dat na een jaar tijd eigenlijk weinig veranderd is. Er ligt nog steeds heel veel vuil op de grond. Geen aandacht voor hygiëne. Structuur is wat het weeshuis mist. Het is goed dat wij in onze weeshuis dat wel hebben en dat doorzetten.
    Vanaf het weeshuis gaan we weer terug naar huis om ons voor te bereiden om met iedereen van het weeshuis naar de mall MOG te gaan. Daar hebben we samen avondgegeten en mochten de kinderen kleding inkopen en andere spulletje kopen, met een bedrag van €50. We gingen in drie groepen. Ik liep met Mik, Roana en Agnes plus Romy en Ghozi. We moesten kleding halen voor de moskee, korte broeken en hemdjes. Korte broekjes hadden we snel gevonden, kleding voor de moskee was lastig te zoeken. Beetje communicatieproblemen gehad met de winkelmedewerkers.. maar na even zelf zoeken hadden we de kleding gevonden. Na eindelijk geslaagd te zijn gingen we met z’n allen terug naar het weeshuis. De meiden hadden make-up en beauty spulletjes gekocht en de boys hadden kleding gehaald.

    Iedereen ging happy naar huis! Tijd om naar bed te gaan! 🙂

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 4

    Dag 4: Familiebezoek en daklozen eten geven

    Op donderdagmorgen vertrekken we met een busje richting Donomulyo, het dorpje waar veel van onze kinderen oorspronkelijk vandaan komen. Het verslag van deze dag is geschreven door Roana.  

    We bezoeken vandaag de families van onder andere Pur, Ghozi, Maria, Alyssa en David. De staat van de woningen lopen uiteen: van krakkemikkige hutjes tot kleine, maar redelijk goed verzorgde woningen. Van de meeste kinderen woont er nog een heleboel familie. Moeders, vaders, opa’s, oma’s, en ook wat broers en zussen. Het ontvangst is overal even hartelijk en we worden in ieder huis getrakteerd op tafels vol met eten. Het is bijzonder om te zien waar de kinderen, met wie ik nu een paar dagen heb mogen doorbrengen, precies vandaan komen. Het verhaal van hun leven vóór Wees een Kind. Het besef van de andere kant van het verhaal wordt hier alleen ook ineens heel duidelijk: deze families hebben, ongetwijfeld met heel, heel veel pijn in hun hart, de keuze moeten maken om de zorg van hun kind aan iemand anders over te laten. Omdat zij dat niet meer zelf konden, of omdat ze beseften dat hun kind thuis geen toekomst heeft. Verdrietiger kan bijna niet, maar tegelijkertijd ook zo dapper. En wat zijn ze toch in goede handen terecht gekomen.. De vader van Ghozi is tijdens ons bezoek erg verdrietig. Hij heeft een aantal jaren geleden een ongeluk gehad, en daardoor hersenbeschadiging opgelopen. Zijn kortetermijngeheugen heeft een duur van rond de 30 minuten, daarna is hij alles van het afgelopen half uur weer vergeten. Heel schrijnend. Hij probeert ons uit te leggen dat hij ziek is, en daarom niet voor Ghozi kan zorgen. Het lijkt alsof hij ieder moment in een grote huilbui uit kan barsten. En ik daardoor ook ;-). 

    Bij het bekijken van het huisje van de oma van Pur ben ik even mijn onhandige zelf en stap ik midden in een spijker. Aangezien ik alleen slippers aanheb gaat deze dwars door de zool heen… Oeps, niet slim. Gelukkig hebben ze jodium en kan het direct worden ontsmet. Als laatste bezoeken we het huisje van de familie van David. David heeft een gehandicapt broertje, Figo. Wanneer we komen aanrijden komt Figo ons stralend toerennen, en Hester krijgt direct een dikke knuffel wanneer ze de auto uitstapt. Ook zijn verhaal gaat je niet in de koude kleren zitten: Figo heeft een tijdje in een kindertehuis in Malang doorgebracht, maar het koelere klimaat van deze regio had effect op zijn gewrichten: op een gegeven moment kon hij niet eens meer lopen. Om deze reden woont hij inmiddels dus weer thuis. Wat opvalt is dat zijn familie enorm liefdevol met hem omgaat: naar mijn idee wordt er onwijs goed voor hem gezorgd. Wat me wel heel erg raakt is het idee dat er voor Figo, net zoals voor vele andere gehandicapte kinderen in Indonesië, geen enkel toekomstperspectief is. Zij zullen in geen enkel geval de kans hebben om (toekomst)keuzes voor zichzelf te maken. Al met al hakt dit familiebezoek er behoorlijk in. Zowel de zichtbare armoede, als ook het verdriet én de enorme dankbaarheid bij de families. 

    Vanuit Donomulyo rijden we terug naar Malang. Samen met Nouval ga ik richting ziekenhuis, omdat mij van alle kanten dringend wordt geadviseerd een tetanusprik te halen in verband met m’n spijker-ongelukje. Dit ziekenhuisbezoek is weer een ervaring opzich: na aanmelding lopen we de zaal in, en even weet ik niet wat me overkomt. Een groep biddende mensen op de vloer. Links wordt een oudere man in het openbaar gereanimeerd. Rechts liggen pasgeboren baby’s. De structuur mist compleet. Ik word op een bed gezet van waaruit ik nog deels zicht heb op het reanimeren. De familie staat er naast. Op een gegeven moment lijkt het erop dat de man het haalt: Nouval ziet hem ademen. Het bed met daarop een met dekens afgedekt persoon dat 10 minuten later langs komt rijden bewijst verdrietig genoeg het tegendeel. Geen gekke ervaring in een ziekenhuis, wel dat dit zo in het openbaar gebeurd. Dood en nieuw leven op 20 meter afstand van elkaar.
    We krijgen weer een lesje Aziatische inefficiëntie: na 2 uur verlaten we na een simpel prikje het ziekenhuis en kunnen we richting de rest van de groep. Vanavond vertrekken we namelijk met tassen vol rijstpakketjes richting een van de armste wijken van Malang, om deze aan daklozen en armen uit te delen. David, Didin en Eki gaan met ons mee. Ik ben onder de indruk van de manier waarop familie Bachdim dit aanpakt: het draait hier niet alleen om het voeden van daklozen, maar ook (en misschien wel vooral) om de kinderen bewust te maken van het feit dat armoede overal is, en dat zij voor zichzelf in ieder geval het verschil kunnen maken. Het is me een dagje wel: ook dit is behoorlijk confronterend en vooral relativerend. We vinden een moeder met een prachtig pasgeboren baby’tje, gewikkeld in doeken, wonend naast het spoor. Haar ‘huis’ is niet meer dan een stapel dozen en dekens. De rijstpakketjes worden met een grote glimlach in ontvangst genomen, en vanuit alle hoeken van de straat komen mensen aanrennen. Rennen voor een pakketje rijst, ik vind het echt heel erg dat het zo ver kan gaan. Maar tegelijkertijd bijzonder om deze mensen te kunnen helpen, al is het (jammer genoeg) maar voor één avond.. 
    Een dag met een heleboel indrukken! Een dag waarop je je beseft hoeveel geluk wij hebben in Nederland te zijn geboren. En een dag waarop ik me weer continue blijf verwonderen over alle goede dingen die de familie Bachdim en de rest van team Wees een Kind voor de mensen hier doen. Echt rechtstreeks vanuit hun hart, heel mooi om te zien. Alle gegeven donaties komen hier méér dan goed terecht. 🙂

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 3

    Dag 3: Tandartsbezoek + video dag 2 & 3

    Voor het tweede jaar op rij is Michael Fakkeldij met ons mee naar Indonesië om de kinderen de week van hun leven te geven. Wij hebben hem gevraagd om dag 3 in zijn eigen woorden op te schrijven:
    “Net als bij ons is ook aan de andere kant van de wereld voor elk kind een tandartsbezoek hetzelfde. Zenuwachtig en gespannen staan ze voor de deur om te gaan, van binnen moet ik toch een beetje lachen om het tafereel (erg he!).. Ik zie die gespannen bekkies en denk bij mezelf “ooo ooo ooo” ze moesten eens weten al die drukte om niks over een uurtje is alles weer vergeten……DACHT IK…. Samen met Nouval en de twee kleinste jongens wandelen we naar de tandarts, de ene hangend aan m’n armen te spelen (deze heeft duidelijk geen idee wat er komt….) de andere gespannen aan de hand van Nouval (deze heeft wel al enige ervaring…).
    Aangekomen bij de tandarts is de eerste groep al bijna klaar met een goede score (hier en daar een gaatje, maar over het algemeen geen gekke dingen) gaan ze naar huis. Alleen David blijft zitten, David is pas bij ons en is een hele mooie lieve maar vooral gevoelige jongen (de laatste eigenschap had vandaag misschien wat minder gemogen…) ik vraag aan David ‘en, hoe was het?’. Drie gaatjes en er moet een tand getrokken worden… (Ik dacht, verdikkeme, dat hij dat nu moet krijgen) zegt hij. En zonder dat hij zich eigenlijk bewust is van wat hij nog moet ondergaan kruip Ghozi (een van de twee die wij net mee hadden genomen) voor en loopt met Nouval de behandelkamer binnen. David beduusd achterlatend, probeer ik hem gerust te stellen, volledig onnodig bleek later, haha. Want na een minuut of 10 komt Ghozi naar buiten lopen met aan beide kanten een hele dikke mond! Voor ik het weet is Ghozi in geuren en kleuren ondersteund door vele fysieke gebaren (waarin ik het trekken van een kies herken….ooooo neeeee) zijn net ondergaande behandeling van A tot Z aan David te vertellen…. David wordt met de seconde bleker en zonder dat ik begrijp wat ze tegen elkaar zeggen besluit ik in te grijpen in dit kleine drama. Ik probeer David gerust te stellen, en denk bij mezelf “ooo ooo ooo”, David moesten eens weten: al die drukte om niks, over een kwartiertje is alles weer vergeten…””
    Wat dit jaar opvalt is dat vooral de nieuwe kinderen, die soms voor het eerst in hun leven naar de tandarts gaan, de meeste gaatjes hebben. De kinderen die al langer bij ons wonen blijken echt hun best te hebben gedaan: het aantal gaatjes en getrokken kiezen ligt een heel stuk lager dan tijdens hun eerste tandartsbezoek, nu twee jaar geleden. Dat gaat de goede kant op dus!

    Een ieder die gedoneerd heeft voor deze activiteit: wederom enorm bedankt.

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 2

    Dag 2: Schoolspullen kopen

    Het afgelopen jaar zijn de oudste meiden geslaagd voor hun eindexamen en hebben ze alle zes besloten om naar de universiteit te gaan! Wij zijn zo trots op de meiden dat ze bewust gekozen hebben om door te studeren. In Indonesië is het heel normaal om na de middelbare school te gaan werken, en voor je overige familieleden te gaan zorgen in het dorp waar ze vandaan komen. Hoe moeilijk is het om tegen je oma te zeggen die weduwe is en op het platteland werkt, dat je haar toch niet komt helpen, maar dat je ervoor kiest om jezelf verder te ontwikkelen. Na heel veel gesprekken met de meiden zijn ze er toch achter gekomen dat ze pas echt het verschil kunnen maken voor de familie én voor zichzelf als ze gaan proberen zich zo te ontwikkelen dat ze in aanmerking komen voor een mooie baan.
    Deze week zijn de zes oudste meiden begonnen aan hun eerste dag op de universiteit. Dagelijks vertrekken de meiden om 5:30 richting school, zodat op tijd zijn voor hun eerste les van 7:00. In mijn korte schoolcarrière ben ik (Fardy) denk ik 10 keer in mijn leven om 7:00 op school geweest… alleen was dat om de school te vegen, omdat ik niet de meest gedisciplineerde student was die er bestond en de starttijd nooit al te serieus nam. Gelukkig zijn deze meiden uit ander hout gesneden.
    Iedereen kent het wel. Je gaat je eerste dag naar school en je denkt dat je al je spullen compleet hebt.. maar na les 2 blijkt dat je toch jezelf weer hebt overschat. Daarom gingen we op dinsdagavond op naar de mall. Eenmaal in het winkelcentrum bleek dat iedereen alles redelijk voor elkaar had. Hoe volwassen deze meiden alles hebben voorbereid en hun keuzes maken, dat doet ons onwijs goed! We zijn trots op alle kinderen maar nog trotser op alle steun die iedereen ons geeft, zodat we onze kinderen het verschil kunnen laten maken voor de rest van hun leven. 

    Onze dank is echt extreem groot.

    Vrijwilligersweek 2016: Dag 1

    Dag 1: Aankomst en doktersbezoek 

    Vlak na onze vorige reis stuurde mijn tante (tante Agnes) meteen een berichtje dat ze volgend jaar mee wilde reizen om onze kinderen de week van hun leven te geven. En zo geschiedde. Nu exact een jaar later mogen we ook Roana kennis laten maken met onze droom om wederom de kinderen de week van hun leven te geven. De groep bestaat dit jaar uit 8 personen die klaar staan om weer 100% te genieten van het prachtige leven in Indonesië en onze fantastische kinderen.
    Na vier uurtjes vertraging werden we gister heel warm ontvangen door alle kinderen en begeleiding. De jongste kinderen hebben altijd even de tijd nodig om te ontdooien, maar nadat er twee op afstand bestuurbare autootjes uit de koffer werden getoverd was het ijs gelijk gebroken. Na het avondeten met de kinderen besloten we om de volgende ochtend 6:00 met de 2 jongste jongens Romy (5 jaar) en Ghazi (6 jaar) mee te gaan naar hun school.
    Wat ons in de avond een prima idee leek, viel in de ochtend toen de wekker ging om 5:00 toch best wel zwaar. Maar: niets hield ons tegen. Klokslag 6:00 (dit is heel bijzonder voor Indo begrippen…) liepen we zoals afgesproken met Romy en Ghazi mee naar school. Na 10 minuten lopen kwamen we aan op een schoolplein, waar alle kinderen in schooltenue rondrenden. Vandaag was de start van de nieuwe maand, en dan ontkomen de kinderen niet aan de vlag-hijs-ceremonie. Het leek wel of ik naar een leger stond te kijken van kinderen van 5 tot 12 jaar. De ceremonie duurde 40 minuten, en de school heeft waarschijnlijk nooit gehoord van het feit dat kinderen maar een concentratie spanningsboog hebben van hooguit 5 minuten. De kinderen moesten met hun klas achter elkaar in de rij staan, precies op armlengte afstand van elkaar. Zoals verwacht begon bij de jongste groep na 5 minuten het klieren. Ik heb kinderen hun snotneus zien afsmeren op de pet en/of stropdas van klasgenootjes, of jongens die gewoon zo dicht tegen hun voorganger gingen staan dat diegene bijna omviel tegen de andere voorganger aan. Na 45 minuten zaten alle kinderen in de klas en zijn we vol verbazing naar huis gelopen.
    Einde van de dag kregen alle kinderen hun jaarlijkse APK-keuring bij de dokter. Iedereen kreeg een oog- test, meting van de bloeddruk en een meting van gewicht en lengte. Nog even de resultaten afwachten, maar iedereen ziet er blij en gezond uit, dus dat gaat vast goedkomen.

    Op naar dag 2!

    Vrijwillig Wereldwijd

    Patricia en Daan van Vrijwillig Wereldwijd verblijven momenteel bij ons in het hostel om vrijwilligers projecten in Malang te bekijken. Veel succes en een prettig verblijf bij ons in het hostel.